คืนนี้ต้องไปทำงาน  แล้วตอนนี้ก็ง่วงมากด้วย  เดี๋ยวจะไปนอนหละ

วันอาทิตย์นี้มีสอบระดับสอง...แน่นอนว่าหนังสือหนังหาไม่ได้อ่าน

ที่จริงก็ควรจะอ่านทบทวนบ้าง  เพราะไวยากรณ์หลัง ๆ จำแทบไม่ได้เลย

แต่ก็นะ...ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ไม่มีความคิดว่าจะอ่านหนังสือตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ก็ไม่ใช่มั่นใจว่าจะผ่านอะไรนั่นหรอกนะ  แม้ว่าไอ้ที่ทดลองสอบ ๆ มามันจะผ่านก็เถอะ

แต่มีความรู้สึกว่า...ถ้าไปสอบโดยไม่อ่านหนังสือเลยแล้วผ่านเนี่ย

แปลว่าเรามีความรู้อยู่ในหัวแน่นอน  ไม่ใช่ว่าท่องจำเอาไปสอบแล้วก็ลืมหมด

ชอบคิดแบบนี้อยู่เรื่อยสิน่า...ไม่รู้ทำไม

เหมือนจะอวดดีเลยเนอะ  แต่็คิดแบบนี้จริง ๆ นะ

คุณครูก็หวังเหลือเกินให้เราสอบผ่านเกิน 300 คะแนน

เจ้าตัวเองยังไม่หวังเลยครับ...

มักจะโดนว่าอยู่เสมอว่า

"ถ้าตั้งใจทำจริง ๆ...ถ้าพยายามมากกว่านี้ก็จะทำได้ดีกว่านี้แท้ ๆ"

แต่ก็ไม่เคยทำ

เคยคิดจะทำ...แล้วผลออกมาคือ...

สภาพจิตตกยาวนานแถมด้วยอาการโรคกระเพาะกำเริบ

เพราะงั้น...ช่างมันเหอะ

ゆっくり、のんびり、ぼんやり  แบบนี้ดีแล้ว

ไม่ต้องพยายามให้มากนักหรอก...เอาเท่าที่ตัวเองมีความสุขเถอะ

ความสุขของตัวเองมาก่อนคะแนนสอบเสมอ

สอบท้ายบทเมื่อบทที่แล้วได้ 72 คะแนน  (ผ่านที่ 70)

เห็นคะแนนแล้วก็เครียดเล็ก ๆ...แต่มันก็ผ่านนี่นะ  ฮะ ๆ ๆ

แล้วหลังจากเรียนหมด 4 คาบก็หายเครียดไปเลย

ทำไมถึงหายเครียดน่ะเหรอ?

ก็วาดรูปเล่นไง  ฮะ ๆ ๆ 

...

ผมควรจะพยายามให้มากขึ้นเพื่อคะแนนสอบที่ดีจริง ๆ เหรอ?

การที่ผมเรื่อยเปื่อยแบบนี้แล้วสอบผ่านไปเรื่อย ๆ เป็นการไม่ให้เกียรติคนที่พยายามเต็มที่หรือเปล่า?

ชีวิตที่ไม่มีจุดมุ่งหมายนี่มันไม่สนุกจริง ๆ นะ

การที่ไม่มีจุดมุ่งหมายทำให้ผมไม่พยายามหรือเปล่านะ?

เอ...ไม่รู้แฮะ

แต่มันก็เป็นแบบนี้มาตลอดนี่นา

เอาเป็นว่าผมจะลองวางจุดมุ่งหมายในชีวิตของผมดูก็แล้วกัน

อันดับแรก...ทำภาพประกอบนิยายและการ์ตูนแถมให้เสร็จก่อนไปดูไลฟ์ 

ตามด้วย... 

หนึ่ง...ไปดููไลฟ์พี่เจที่ฟุคุโอกะวันที่ 8 เดือนหน้า

สอง...ไปดูไลฟ์พี่เจที่โตเกียววันที่ 11 เดือนหน้า

สาม...ไปดูไลฟ์พี่ ๆ GLAY วันที่ 15 และ 16 เดือนหน้า

สี่...ทำงานพิเศษเก็บเงินไปรับลูกชายเข้าบ้านสองคน

ห้า...เอาภาพที่วาด ๆ ทุกวันนี้ไปทำเป็นภาพสีซะแล้วก็จัดนิทรรศการเสีย

หก...แปลหนังสือของพี่ทาคุ

เจ็ด...เขียนการ์ตูนเรื่องเจ้ากระต่าย  รวมเล่มขายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

แปด...เขียนนิยาย Lock on you กับ Sweetest Coma Again ให้จบ  รวมเล่มขาย

เก้า...ทำงานเก็บเงินมาญี่ปุ่นอีก

สิบ...เก็บไว้คิดเป็นการบ้านหลังจากทำเก้าข้อที่ผ่านมาเสร็จหมดแล้ว

แค่นี้ก็น่าจะกินเวลาสักห้าปีแล้วละมั้ง  โดยเฉพาะข้อเจ็ดกับข้อแปด

...

เอ้า...ว่าจะลงรูปวาด...แล้วคุยอะไรนักหนา

 ก็แค่อยากวาดริบบิ้น...จับผูกโยงหัวกันแบบนี้...น่ารักดี  ฮะ ๆ ๆ

แต่ไม่เหมาะกับตี๋น้อยเลยว่ะ

 

ไปเดินเล่นกันเถอะ!

นั่นสิ...อยากไปเดินเหมือนกัน  แต่เดินคนเดียวนี่มันเหงานะเฟ้ย

เพราะงั้น...วันนี้ขอนอนก่อน  คืนนี้ไปทำงาน  พรุ่งนี้ไปทำงาน  มะรืนนี้ไปสอบ

ไว้หมดสอบแล้วจะหาเวลาไปเดินเล่นหละ

เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ

บ๊ะบาย