22 - 11 - 2009 GLAY ARENA TOUR 2009 THE GREAT VACATION LIVE in FUKUOKA
posted on 02 Dec 2009 13:54 by hakuro in LIVEเช้าวันที่ 22 พฤศจิกายน 2552 อากาศขมุกขะมัวและมีฝนเหมือนวันที่นั่งเขียนไลฟ์รีพอร์ตนี้ไม่มีผิด ผิดแต่ว่าวันนี้ผมหมกตัวอยู่ในบ้าน แต่วันนั้น...ผมออกไปเดทรอบ 2
...
หนาวฉิบ...
ถึงกับไปยืมเสื้อโค้ทเพื่อนมาใส่ เพราะได้พิสูจน์แล้วว่าเสื้อหนังตัวเก่งเอาไม่อยู่ (วันฝนไม่ตกยังหนาวแทบแย่) หนาวและฝนตก...แต่ไม่มีถอยอยู่แล้วงานนี้ เพราะไม่รู้จะมีโอกาสมาเดทกับพวกพี่ ๆ แกอีกเมื่อไหร่
วันนี้ออกจากบ้านช้าหน่อย แต่ก็ยังนับว่าเร็วอยู่ดี เพราะขี้เกียจไปเบียดกับคนบนรถเมล์ รถเมล์ที่ได้ขึ้นวันนี้เป็นรถเมล์เฉพาะกิจที่เขาจัดมาเพื่อคนไปดูไลฟ์ ดังนั้นจึงเป็นรถเมล์ที่หนวกหูมาก ตั้งแต่ขึ้นรถเมล์ที่ญี่ปุ่นมายังไม่เคยมีครั้งไหนหนวกหูเท่าครั้งนี้เลย แต่มันก็ให้บรรยากาศที่สนุกดีนะครับ เพราะทุกคนกำลังนินทา GLAY อย่างเมามัน (จับใจความไม่ได้ แต่ได้ยินชื่อพวกพี่ ๆ ก็แล้วกัน)
ถึงที่หมายก็ลงไปยืนกางร่มสั่นงั่ก ๆ ถึงขีดที่ทนไม่ไหวก็ไปกดกาแฟร้อนมาดื่ม...ไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากทำให้ปวดฉี่มากกว่าเดิม เพราะตู้กาแฟที่ตากฝนอยู่...มันคงทำให้กาแฟร้อนน้อยลง
วันนี้ประตูเปิดเร็วกว่าวันก่อน เพราะคืนนี้มีหลายคนที่ดูเสร็จแล้วจะเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัดกันไปเลย ซึ่งก็มีรถบริการรับส่งสะดวกสบายพอควร ผมก็ไปชิงยืนอออยู่หน้าประตูอาศัยจำนวนคนเข้าข่มลมหนาว (แน่นอนว่าไม่ช่วยอะไรเหมือนเคย)
วันนี้ก็เหมือนวันก่อน มีหนุ่มโฮสต์...เอ๊ย สต๊าฟใส่สูทผูกไทด์มายืนต้อนรับหน้าประตู เข้าประตูได้ก็พุ่งไปที่...ห้องน้ำ...ขอเอากาแฟเมื่อกี้ออกก่อนนะครับ เสร็จแล้วก็ไปหาที่นั่ง
ที่นั่งวันนี้อยู่ในมุมที่ดีเพราะประจันหน้าตรงกับเวทีพอดี (เมื่อวานอยู่เยื้องไปด้านข้าง แถมยังไกลเสียอีก) แต่ถึงจะพูดว่าตรงกับเวทีพอดีก็เหอะ แต่อยู่ไกลที่สุด แถวหลังสุด บนสุด...ไกลลิบ กระนั้นก็ไม่ไกลเกินกว่าที่ NISSAN STADIUM หรอกฟะ (อันนั้นไกลจริง) อย่างน้อยก็เห็นพี่ทาคุตัวสูงสักสองเซ็นต์ได้ (พี่ ๆ คนอื่นเล็กลงไปตามสัดส่วนความสูง) เป็นมุมที่ดีและเห็นเวทีชัดเจน เห็นมอนิเตอร์ชัดทั้งสองด้าน รวมทั้งมอนิเตอร์กลางด้วย ไอ้มอนิเตอร์กลางนี้เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าทางยาว สามารถแบ่งเป็นสามช่อง สี่ช่อง ตัดทางบนล่างได้ และฉายเต็มจอได้ อันนี้เทกโกะภูมิใจเสนอว่า ตัวแรกของญี่ปุ่นครับ
...
แล้วไฟก็ดับ แล้วไลฟ์ก็เริ่ม
แน่นอนว่าเห็นพี่ทาคุก่อนคนอื่นเช่นเคย ก็แดงเสียขนาดนั้นนี่นะ...
คนอื่นแต่งตัวเหมือนเมื่อวันก่อน แต่เทกโกะมีออฟชั่นเสริมเป็นผ้าสีเงินคาดห้อยลงมาข้างเอว เวลาพี่แกเคลื่อนไหวไปมามันพลิ้วน่าดูดี (บางทีก็มองตรงอื่น) แล้วก็เมื่อวันก่อนเทกโกะใส่เสื้อตัวในเป็นเชิ้ตแขนกุดเข้ารูป แต่วันนี้เป็นเสื้อกล้าม...พอดูทุกคนแล้วก็...ถ้าจะคอส คงต้องแต่งหน้าทำผมให้เหมือนอย่างเดียวเท่านั้น เพราะพวกพี่แกธรรมดามาก...(ยกเว้นฮิสะจังไว้คนนึง คนนั้นเขาไม่มีคำว่าธรรมดาอยู่ในพจนานุกรมชีวิต)
Setlist ส่วนมากก็เหมือนเมื่อวันก่อน เพียงแต่ตัดเพลงเจ้าปัญหา yes, summer days ทิ้งไปแล้วใส่ Tomadoi ลงไปแทน เป็นเพลงที่ทำให้คิดถึงอดีตฝันวันวานสมัยเป็นมือเบสมาก ฮะ ๆ ๆ (เพลงบ้าอะไร เล่นยาก)
เริ่มไลฟ์มาก็มันส์หยดติ๋ง ไอ้ที่หนาว ๆ เมื่อกี้ร้อนจนเหงื่อซึม เพิ่งช่วงแรกเท่านั้นเองนะเนี่ย
จะว่าไป...ไอ้ที่ฉายบนมอนิเตอร์เนี่ย มันบ่งบอกอะไร ๆ ในเพลงเยอะแยะมากมายได้เหมือนกันนะ
อย่างเพลง ＦＡＭＥ ＩＳ ＤＥＡＤ เนี่ย...อีโรติกมาก เป็นภาพสาวเปลือย แล้วพวกคุณพี่ก็ไปยืนอยู่ตรงนั้นตรงนี้ของเรือนร่างพวกหล่อน...ไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าตรงไหน...
ส่วนเพลง ＲａｉｎｂｉｒＤ มาเข้าใจความหมายของภาพตอนที่ดูเนื้อเพลงแล้ว ไว้ว่าง ๆ จะแปลละกันนะ เพลงนี้เทกโกะเขียนได้ดีทีเดียว
แต่ที่น่ารักและติดใจมากก็คือ VTR ของเพลง ＮＯ ＥＳＣＡＰＥ ที่เป็นโครงกระดูกหนุ่มไปตกหลุมรักโครงกระดูกสาว แถมได้หนุ่มนั่นดันเลี้ยงหมาเสียอีก...หมาน่ะ...น่ารัก ฮะ ๆ ๆ ไม่รู้พี่ ๆ แกคิดอะไรอยู่ แต่มันน่ารักดี...แล้วตอนที่ร้องเพลงนี้ เทกโกะยืนส่ายสะโพกได้ใจมาก สาวกเทกโกะกรี๊ดได้เลย เพราะขนาดไม่ใช่...เห็นแล้วยังจั๊กกะเดียมหัวใจหน่อย ๆ เลย
ＡＭＥＲＩＣＡＮ ＩＮＮＯＶＡＴＩＯＮ ก็เอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเหวี่ยงกันสนุกสนานเหมือนใน DVD นั่นแหละ เพียงแต่ถ้าเทกโกะจะไม่เอาผ้าเช็ดหน้าที่เหวี่ยงเสร็จแล้วไปยัดไว้ตรง...ก็ตรงเข็มขัด แต่ทำไมต้องเป็นตรงกลางหัวเข็มขัดด้วย...หยิบง่ายใช้สะดวกเหรอครับพี่? (หรือมีตูคิดมากไปเองคนเดียววะ?) เพลงนี้มีท่อนที่เหวี่ยงผ้าเช็ดหน้ากับท่อนที่เทกโกะถามคนดูแล้วว่า “ไหน ใครไม่มีผ้าเช็ดหน้ามั่ง...โอ้ เยอะนะ ไม่เป็นไร ชูสองมือเปล่าขึ้นมา...แล้วตบแบบนี้”...ตอนนั้นรู้สึกเหมือนขึ้นสแตนด์เชียร์ตอนม.ปลาย ฮะ ๆ ๆ ที่รู้สึกแบบนั้นเพราะสเต็ปมือและลีลาของพี่ทาคุ...เชียร์ลีดเดอร์มากพี่ ได้อารมณ์สุด ๆ ไอ้ท่ายืนแอ่น ๆ จิกปลายเท้าแล้วก็ตบมือนั่นน่ะ ไปหัดมาจากทีมเชียร์ทีมไหนกัน ฮึ?
ยังเมื่อยจากเพลงที่แล้วไม่หาย ก็ต่อกันด้วย ＶＩＶＡ ＶＩＶＡ ＶＩＶＡ ที่เมื่อยมือกว่าเดิม แต่สนุกสนานบานตะไท
เบรคด้วยเพลงช้าสามสี่เพลง มี MC คั่นนิดหน่อยเป็นระยะ เพลง Ｗｉｎｔｅｒ，ａｇａｉｎ เรียบเรียงใหม่โดยเอาท่อนฮุคขึ้นก่อนและให้เทกโกะร้องเดี่ยว...เสียงดีกว่าใน CD จริง ๆ นะ
แล้วก็มันส์จนหยดสุดท้าย ＴＨＥ ＢＩＲＴＨＤＡＹ ＧＩＲＬ มีแง่มกันนิดหน่อยระหว่างมือเบสกับนักร้องนำ เพราะเทกโกะชิงพูดเข้าเพลงก่อนแล้วก็หันไปหาจี้จัง จี้จังก็สวนกลับมาว่า “ไอ้ที่แกพูดนั่นมันบทของฉันไม่ใช่เรอะ?”
กระทั่งเพลง Kanojo no “Modern…”
มันดำเนินมาด้วยดีจนจบเพลง มันส์มากจนจบเพลง...และได้ตอนจบเพลงนี่แหละ...เทกโกะขึ้นไปยืนบแอมป์แล้วโดดเทคตัวลงมาตามฟอร์มการจบของเพลงนี้ แต่...ในวินาทีที่ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพที่ตัดขึ้นมอนิเตอร์กลางคือ...เทกโกะลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงกลางระหว่างแอมป์สองตัว...หา? มันเกิดอะไรขึ้น?
ท่านี้เลย...
คาดว่าพี่แกคงจะลงพื้นผิดท่าไปหน่อย เลยลงไปนอนท่านั้น...พอดิบพอดีช่องระหว่างแอมป์ทีเดียว แล้วพี่ทาคุกับจี้จังก็ออกมาร่วมด้วยช่วยกันล้ม...
เสร็จแล้วเทกโกะก็ลุกขึ้นมากอดเข่างอแงอย่างอาย ๆ ประมาณว่า “กูนี่น้า...เมื่อวานก็ทีนึงแล้ว...วันนี้ก็ยังอุตส่าห์...”
เอาน่า...ไม่แบบนี้ก็ไม่ใช่เทกโกะสิน่า...
แล้วเราก็ปล่อยให้พวกพี่ ๆ แกได้ไปเช็ดหน้าเช็ดตาเปลี่ยนเสื้อผ้ากันหน่อย คนดูก็เรียกอังกอร์กันไป ส่วนผมก็หนีไปเอากาแฟออกอีกหน่อย กลับมาแอบถ่ายภาพเวทีทันพอดี แต่ก็ไม่ชัดหรอกนะ ช่วยไม่ได้นี่นา
ช่วงท้ายสุดมี MC โดยให้สมาชิกทุกคนพูดด้วย เทกโกะถามก่อนว่าอยากฟังเสียงทุกคนมั้ย ก็มีคนตะโกนโหวกเหวกกันไป
“หา? ไม่อยากฟังเหรอ?” หันไปฟ้องจี้จัง “เฮ้ย ตรงนี้มีคนบอกว่าไม่อยากฟังแน่ะ งั้นไม่ต้องเนอะ” (มีคนโวยวายอีก) “แหม่...ล้อเล่น ๆ เอ้า เริ่มที่โทชิก่อนละกัน โทชิเนี่ยเป็นคนมิยาซากิ เป็นคนคิวชูเนอะ (ฟุคุโอกะอยู่คิวชูครับ) ถ้างั้น........(พี่แกเล่นภาษาถิ่นมาดอกใหญ่ ฟังไม่ออก ส่วนโทชิซังหัวเราะใหญ่เลย) อ้ะ พูดหน่อย ๆ เอาภาษาถิ่นก็ได้นะ”
โทชิซังก็พูดประมาณว่า ครบรอบ 15 ปีนี้ได้มาเริ่มไลฟ์ที่คิวชูด้วย ก็สนุกดี ได้แวบไปเยี่ยมบ้านนิดหน่อยด้วย พอส่งไมค์คืน เทกโกะก็ทวงทันที “ไหนของฝากจากบ้านเกิดล่ะ?” ...โธ่ งกได้อีก...
ส่งไมค์ต่อไปที่เซย์จัง (นากาอิ เซย์อิจิโร่ (หรือเปล่า?) มือคีย์บอร์ดคนล่าสุดของวงครับ) เซย์จังก็...ได้ใจมาก...พูดประมาณว่า ครบรอบ 15 ปีนี้ ก็พยายามเต็มที่ครับ แม้ว่าจะมีคนหกล้มบ้างก็ตาม (แล้วก็มองหน้าเทกโกะ เทกโกะก็...อ๊า...จำไว้เลย) แล้วก็บอกว่าน้องสาวน่ะอยู่ฟุคุโอกะ แต่ก็ไม่ค่อยได้มาหาหรอก แต่ก็เป็นเมืองที่ชอบ
ไมค์วนกลับมาที่สมาชิกหลัก...แต่...ขอโทษ...ทำไมสมาชิกวงนี้ถึงเป็นคนที่พูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ ฟังก็ยาก พูดก็อึงอวย อ้อ...แต่ฟังฮิสะจังพูดรู้เรื่องหน่อยนึง คืองี้...ฮิสะจังเขาทำแกงกะหรี่ออกมาเป็นทัวร์กู๊ดส์ แล้วก็เลยถามว่า
“ไหน ใครซื้อแกงกะหรี่เมื่อวานไปบ้าง? (มีคนยกมือเพียบเลย) โห แล้วใครกินแล้วมั่ง? (ไม่มีแมวยกมือสักตัว) เฮ้ย... (หันไปฟ้องเทกโกะ) ไม่มีใครกล้ากินเลยว่ะ”
“มันคง...น่ากินเกินไปมั้ง”
หลังจากนั้นคือไม่รู้เรื่อง ยิ่งพี่ทาคุยิ่งไม่รู้เรื่อง ฮะ ๆ ๆ...(หัวเราะด้วยความแค้นใจเป็นหลัก)
สามเพลงสุดท้ายเป็นเพลงช้า...และเป็นเพลงที่กินใจผมที่สุด
Apologize, LET ME BE และ I`m in love
เกือบแล้ว...เกือบเสียน้ำตากับสองเพลงแรก แต่อย่างว่าแหละ ไม่ได้มีอะไรให้ต้องร้องไห้ ก็แค่...
“เพราะความฝันคือความฝัน จึงไม่มีใครช่วงชิงไปได้...หากมีใครปรากฏตัวขึ้นมาและเข้าใกล้หัวใจของเธอ จะลืมฉันเสียก็ได้ อย่าได้ทิ้งความสุขที่อยู่ตรงหน้าเสีย...”
...มันก็แค่กระทบใจเท่านั้นเอง
ไอ้คนที่เข้าใกล้หัวใจน่ะมี แต่ลืมพวกพี่ ๆ ไม่ได้หรอกนะ
ท้ายเพลง I`m in love ซึ่งเทกโกะเล่นกีต้าร์ด้วย เทกโกะ พี่ทาคุ และจี้จังก็ไปรวมตัวกันอยู่หน้าคีย์บอร์ด แล้วเทกโกะก็หันไปกวักมือเรียกฮิสะจังให้มาเล่นด้วยกัน ไอ้เหมียวนั่นก็เล่นตัว กวักมือกลับ “ไม่ไปหรอก พวกนายแหละมานี่”...แต่ไม่มีใครไปหาแฮะ ฮะ ๆ ๆ แล้วก็เลยจบเพลงไปทั้งแบบนั้น ปล่อยน้องเหมียวไว้คนเดียว
แน่นอนว่าตอนจบต้องมีจับมือแล้ว Jump...รู้สึกว่าฮอลล์สะเทือน ได้อารมณ์ทีเดียว
อ้อ...เทกโกะบอกว่า
やっぱり大好きな、お前たち！
ชอบพวกนายจริง ๆ เลย ให้ตายสิ
...
ก็เสพความฝันอิ่มเอม สมกับที่หยุดงานสามวันรวดชวดเงินไปเป็นหมื่นเยน ฮะ ๆ ๆ แต่ก็คุ้ม
แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยเหมือนความฝันเท่าไหร่ ไม่เหมือนกับตอนดูพี่เจ...อันนั้นสิแปลก ฝัน ๆ ยังไงไม่รู้ แต่ไลฟ์นี้รู้สึกเป็นจริงมากกว่า อาจเพราะรู้สึกกับคนพวกนี้แบบพี่ชายละมั้ง บางที...ตอนที่ไปดูไลฟ์พี่เจปีหน้าอาจจะรู้สึกแบบนี้แล้วก็ได้มั้ง
ก็คนพวกนี้เป็นเหมือนพี่ชาย เป็นรุ่นพี่ที่เคารพนี่นา
แล้วก็...ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่ชอบเสียงของเทกโกะขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรจะชอบเสียงของไฮด์มากกว่า แต่ไปดูไลฟ์คราวนี้แล้วรู้สึกได้ชัดเลยว่าชอบเสียงของเทกโกะ โดยเฉพาะตอนที่ร้องสด ๆ แบบไม่มีเสียงดนตรี...ที่จริงแล้ว ถ้าใครร้องสดแล้วเสียงดี ๆ หรือร้องได้ดีก็ชอบทั้งนั้นแหละ อย่างอิโนะรัน ถึงเสียงจะเป็ดก็ชอบตอนที่เขาร้องสดได้ดีเหมือนกัน (คนอื่นไม่เคยฟัง บอกไม่ได้)
แล้วก็...GLAY นี่เป็น LIVE BAND จริง ๆ ชอบเพลงของ GLAY ที่เล่นในไลฟ์มากกว่า มันทรงพลังกว่าและสนุกกว่าที่ฟังใน CD เยอะเลย อย่างเพลง Apologize ที่เป็นเพลงใหม่ล่าสุดนั่น ตอนจบไลฟ์แล้วเขาก็เปิดเป็นเพลงจบ ก็พบว่าที่เล่นไปในไลฟ์น่าฟังกว่าที่เปิดแผ่นเยอะเลย ทั้งน้ำเสียงของเทกโกะและความทรงพลังของดนตรี เสียงกลองของโทชิซังมันกระแทกใจ...
ที่สุดเลยก็คือ...ปวดเอวมาก เพราะส่ายสะโพกตามเทกโกะมากไปหน่อย ฮะ ๆ ๆ
...
まあ、やっぱGLAYが大好きだな。
ภาพเวทีที่แอบถ่ายมาตอนรออังกอร์ ที่จริงไฟมันเป็นสีม่วงละนะ อันนี้ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ
edit @ 2 Dec 2009 14:12:11 by HAKURO
edit @ 3 Dec 2009 21:01:44 by HAKURO