สวรรค์วันเสาร์...เอาอีกแล้ว
posted on 27 Jun 2009 22:18 by hakuro in diaryยังเป็นสวรรค์เดิม ๆ ของควายไทยใน 7 - 11 สาขาอุมิอิโนะ
สวรรค์ที่ประกอบด้วยผู้ชายสองคน
พี่ดำ...กับ...พี่น้ำตาล
อย่างที่ว่า...หลัง ๆ ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไรนัก
แต่วันนี้ก็โผล่มาให้เจออีกจนได้
...
หกโมงเย็นกว่า ๆ ของวันเสาร์
ในตอนที่ควายไทยกำลังจัดบุหรี่ที่มีกว่า 150 ชนิดเข้าชั้นอยู่นั้น
พลันก็มีแสงสว่างวาบเข้าประตูมาพร้อมเสียงกิ๊งก่องต้อนรับ
"ยินดีต้อนรับ...ครั...บ...แหะ ๆ..."
พอหันไปเห็นว่าใคร ควายไทยก็ถึงขั้นถอดหัวใจบินไปเกาะไหล่พี่แกทันที
(ถึงขั้นนั้นเลย)
ถึงกับเลิกเรียงบุหรี่แล้วไปยืนเฝ้าเครื่องคิดตังค์ทั้ง ๆ ไม่มีลูกค้าเลยละครับ
ลุงยาตาเบะถึงกับมองหน้ากันเลยทีเดียว
ไม่สนหละ...ตอนนี้ขอกินอาหารตาให้ชื่นใจกันก่อนละกัน
(อาจเพราะเหตุนี้ ลุงแกเลยให้ไปพักตอนทุ่มครึ่งโน่น...หิวไส้จะขาด)
วันนี้พี่น้ำตาลมาพร้อมผมทรงแปลก...
ผมพี่แกคงเริ่มยาวแล้วมันก็คงจะหยักศกละมั้ง
วันนี้ัมันเลยสวอนแบบแปลก ๆ
ไอ้มองข้างหน้าก็ไม่กระไรหรอก พอมองข้างหลังนี่สิ...หยุดขำไม่ได้เลยทีเดียว
อธิบายยากนะครับ...ข้ามเรื่องผมพี่แกไปละกัน
เอาเป็นว่าทั้งสองคนมาถึงก็เดินตรงรี่ไปที่ชั้นหนังสือตามเคย
หยิบมาอ่านคนละเล่ม
แต่พี่น้ำตาลน่ะ...เอะอะก็สะกิดพี่ดำยิก ๆ
"เฮ้ย ๆ ดูนี่ดิ...อันนี้ดีป่ะ อันนี้ล่ะ ดูอันนี้ดิ"
มองไกล ๆ ก็ดูเหมือนจะพูดงี้ละครับ
แล้วก็ดูเหมือนพี่ดำจะไม่ค่อยเห็นด้วยลูกเดียว ส่ายหัวดุกดิกตลอด
สุดท้ายพี่น้ำตาลก็วางหนังสือ
แล้วฉับพลันก็เกิดซีนที่เล่นเอาควายไทยหัวใจกระเด้งออกปาก
...
"เฮ้ อะไรติดแก้มน่ะ"
ว่าแล้วพี่น้ำตาลก็เอื้อมมือไปเขี่ย ๆ ข้างแก้ม
"หือ? อะไรล่ะ?"
พี่ดำหันมามอง
"ไม่รู้สิ อะไรก็ไม่รู้"
พี่น้ำตาลยังเขี่ย ๆ อยู่อีก
"ขนมั้ง"
พี่ดำยกมือเกาแก้ม
"เออ ขน...ก็เครายาวขนาดนี้แล้ว"
พี่น้ำตาลหัวเราะแล้วจิ้มแก้มเสียอีกทีแล้วเิดินจากไป
...
ไม่ได้ยินอะไรหรอกครับ ไม่รู้ว่าพูดอะไรกันด้วย
แต่จิ้นได้แบบเน้!!!!
แล้วหัวใจควายใจที่กระดอนออกปากไปก็เด้งกลับมาเต้นรัวระทึกอยู่ในอก
รัวทำไมน่ะเหรอครับ?
ก็พี่น้ำตาลน่ะสิ...เดินไปตามชั้นขนมแล้วก็หมั่นเหลือบมามองควายจังเล้ย!!!!
คือ...
ผมก็เข้าใจน่ะนะครับว่าผมมองพี่เขาปานจะเผาให้เป็นจุลมาหลายหนขนาดนั้นแล้วพี่แกก็คงรู้ตัวบ้าง
แต่พี่ครับ...ขอร้อง...
พี่อย่าเดิน ๆ แล้วหันมามองแล้วยิ้ม ๆ มาให้ได้มั้ยครับ
คือ...ควายไทยหัวใจวายมันจะหัวใจวายเอาจริง ๆ นะครับพี่
แถมวันนี้นะ...มีการเดิน ๆ มอง ๆ ทำท่าเหมือนจะซื้อของเสร็จ ทำท่าจะเดินมาเคาน์เตอร์
พอเห็นมีคนมาจ่ายตังค์อยู่ ก็มีการเดินกลับไปดูเบียร์เสียด้วย
เฮ้ย! ไม่ให้คิดแง่บวกแล้วจะให้คิดแง่ไหนได้ฟะ?
งื้ด...
พอเห็นคนว่างก็เข้ามาเสียบทันที...ยิ้มให้หนึ่งดอก
ถึงตอนนี้ควายไทยไม่กล้าสบตาแล้วครับ...กลัวเก็บอาการไม่อยู่
แล้วพี่แกก็ไปยืนหน้าตู้ของทอด...ทำท่าคิดนิดนึง
"...ขอมันฝรั่งทอดด้วยครับ"
(ยิ้มหวานหนึ่งชิ้ง)
พี่ครับ...อย่า...อย่าทำเป็นคิด ผมรู้ตั้งแต่พี่เดินเฉียดตู้แล้วว่าพี่ต้องซื้อมันทอดแน่ ๆ
และพี่ครับ...อย่า...อย่ายิ้มแบบนั้น ขอร้อง...
ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อครับ...มือสั่น!
พับกล่องมันฝรั่งนี่ถึงกับมือสั่น หยิบของใส่ถุงนี่มือไม้พันกันยุ่ง
แถมสวรรค์เป็นใจ...ไม่สิ พี่น้ำตาลแหละเป็นใจ
จ่ายแบงค์หมื่นเยนมา!
นับตังค์ทอนเนี่ย...แทบจะได้ยินเสียงแบงค์ในมือสั่นได้เลยละครับ
อย่า...อย่ายืนยิ้มแบบน้าน...อย่าหัวเราะคนมือสั่นเสียงสั่น
แต่...
แม้จะไม่กล้าสบตาก็ตามเหอะ
สุดท้ายตอนทอนตังค์น่ะ...ไง ๆ ก็อดไม่ได้สิน่า
วางเงินแปะลงไปแล้วก็ "ตั้งใจ" แปะมือพี่เขาไปทีนึง
ฮ้า...มือนุ่มเหมือนเคยเลยน้า...
แบบว่า...อาการผมมันคงดูตั้งใจพอตัวนะครับ พี่เขาก็คงรู้ ฮ่า ๆ ๆ
วินาทีนั้นเก็บอาการไม่ได้แล้ว...
หัวใจสั่งว่าอยากจับมือพี่น้ำตาลจัง สมองมันก็สั่งให้มือจับทันที ฮ่า ๆ ๆ
เลวนะเนี่ยนะ หลอกแต๊ะอั๋งได้อีก
...
แล้วพี่เขาก็จากไป สะกิดพี่ดำทีนึงแล้วก็พากันออกจากร้านไป
ควายไทยมีลูกค้ารอคิวอยู่เลยไม่ทันได้เห็นจังหวะสะกิด
คราวก่อนสะกิดด้วยคาง...คราวที่แล้วสะกิดด้วยติง...ไม่รู้คราวนี้สะกิดด้วยอะไร
เห็นอีกทีก็ออกจากร้านไปซะแล้ว
แต่...ควายไทยสตอลเกอร์ยังไม่หยุด
หมดลูกค้าปั๊บก็รีบชะโงกหน้าไปดูพี่เขาที่รถทันที
ยังนั่งแช่แอร์กันอยู่ในรถ กินมันทอดกันไปด้วย
คุยไรกันไม่รู้...แต่...
หันมามองควาย!!
คือ...ผมมองออกไปพอดี แล้วพี่เขาก็หันมามองพอดี
แอ๊!!!!
จะให้คิดยังไง...
คิดไรไม่ได้...นอกจากพี่เขารู้แล้วว่าควายไทยเป็นสตอลเกอร์
ฮ่า ๆ ๆ
เอาวะ! ไหน ๆ อะไร ๆ ก็อะไรแล้ว (แล้วอะไรวะ?)
ถึงกับจำทะเบียนรถพี่เขาไว้เสียเลย ฮ่า ๆ ๆ
บ้าได้อีก!!
เกิดมาก็เพิ่งเคยบ้าผู้ชายธรรมดา ๆ นี่แหละวะ
...
เฮ่อ...
จบดีกว่าไหม?
เดี๋ยวจะบ้าไปกว่านี้
ไว้รอพี่เขาปรากฏตัวคราวหน้าแล้วค่อยบ้าต่อแล้วกันนะครับ
ฮะ ๆ ๆ
#1 By weewee on 2009-06-27 23:08