GLAY ARENA TOUR 2009 THE GREAT VACATION LIVE in FUKUOKA 21 - 11 - 2009
posted on 28 Nov 2009 23:42 by hakuro in LIVEเอาละครับ...ขึ้นไทม์แมชชีนย้อนเวลากลับไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกัน
เมื่อวันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน ผมไปเดทมาครับ
ถามว่าเดทกับใคร...ก็ไปเดทกับพวกพี่ชายสุดที่รักมา เดทแบบ 4 : 40,000
...เอาเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยก็คือไปดู LIVE มานั่นแหละครับ
ครั้งนี้เป็น LIVE ที่รอมานาน
GLAY
ARENA TOUR 2009 THE GREAT VACATION
LIVE in FUKUOKA
ที่บอกว่ารอมานานทั้งที่เพิ่งไปดูที่โยโกฮาม่ามาเมื่อหน้าร้อน ก็เพราะว่าก่อนจะเป็นไลฟ์หน้าร้อนนั่นพี่แกไม่ยอมแวะมาที่ฟุคุโอกะน่ะสิครับ เลยไปโออิตะเฉยเลย...งอนมากตอนนั้น
แต่แม้จะงอนยังไงก็ยังหวังว่าจะได้ดูไลฟ์ของ GLAY อยู่ดี ตอนที่เห็นประกาศทัวร์แล้วเห็นว่าเริ่มทัวร์ที่ฟุคุโอกะนี่ถึงกับกรีดร้องเลยครับ...ที่ร้องเพราะว่า...ใช้เงินไปหมดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ
เอ้า...นอกเรื่องนอกราว...วกกลับมาวันนั้นเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนกันเสียที
เป็นวันที่ข่าวพยากรณ์อากาศบอกว่าเป็นแดดและเมฆฝน...ผมก็เลยหิ้วร่มไปด้วย (แต่สุดท้ายก็แค่เกะกะ เพราะฝนไม่ตก)
MARINE MESSE FUKUOKA เป็นฮอลล์ที่ตั้งอยู่ริมทะเลครับ เลยไปอีกหน่อยจะเป็นการท่าเรือฟุคุโอกะแล้ว...ลมทะเลหนาวสุดยอด...ก็ทนหนาวกันไป เพราะแหกขี้ตาไปตั้งแต่บ่ายโมง ประตูเปิด 5 โมงเย็น เล่น 6 โมง...ก็จะไปซื้อทัวร์กู๊ดส์นี่นา
ทนหนาวอยู่ริมทะเลอยู่นาน พอเห็นคนเริ่มไปออที่ทางเข้าก็เลยไปยืนกะเขาบ้าง อย่างน้อยคนอยู่กันเยอะ ๆ ก็ช่วยกันบังลมได้นิดนึง...เหรอ?...ไม่ช่วยอะไรเลย หนาวกันถ้วนหน้า แต่ก็ยืนรออย่างอดทน เพราะถ้าประตูเปิด ข้างในนั้นคือสวรรค์อันอบอุ่นครับ ฮะ ๆ ๆ (และสวรรค์สุขาด้วย)
ไลฟ์คราวนี้บรรดาสต๊าฟใส่สูทผูกไทด์อย่างเท่ครับ เป็นชายหนุ่มล้วน ๆ เล่นเอาคิดถึงโฮสต์คลับกันเลยทีเดียว ยิ่งตอนเขาเปิดประตูแล้วก็ “ยินดีต้อนรับครับ” พร้อมกันเนี่ยนะ...นี่เรากำลังจะไปดูไลฟ์หรือกำลังจะเข้าคลับหว่า...
...
เข้าไปนั่งรออยู่ประมาณชั่วโมงนึง...ตรงเวลาเป๊ะครับ
เพลงจบ...ไฟดับ...เฮ...
มีแสงเลเซอร์ยิงไปทั่วฮอลล์ แล้วผู้ชายทั้งสี่คนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที โดยมีเลเซอร์คลุมเป็นม่าน แล้วม่านเลเซอร์ก็ค่อย ๆ แหวกออก
เห็นพี่ทาคุคนแรก!!
หมวกคาวบอยสีดำกับ...เสื้อโค้ทยาวสีแดง!!
จะแดงไปไหน...แดงได้อีกเพ่!!...ไอ้เสื้อตัวนั้นน่ะ...ตอนเขาดับไฟเป็นแสงสลัวยังเห็นชัดเลยว่าพี่แกอยู่ตรงไหน คนอื่นยังต้องควานสายตาหาบ้าง แต่ทาคุโร่เนี่ย...ไม่อยากจะมองยังพลาดไปเจอ ฮะ ๆ ๆ
แต่คนที่น่ารักสุด ๆ คือ ฮิสะจัง
ผมยาวประบ่า ซีกซ้ายด้านหน้าเป็นสีทอง ที่เหลือดำขลับเป็นเงางาม และที่สำคัญ...มัดจุก!!
เป็นจุกที่พันด้วยเชือกสีแดงใหญ่ ๆ น่ารักเป็นที่สุด!! อันใดที่เคยหมั่นไส้ฮิสะจังมาจนถึงตอนนี้...ยกโทษให้โม้ดดดดเลย
และเพราะฮิสะจังน่ารักเป็นพิเศษ และเพราะพี่ทาคุสะดุดตาเกินไป
จี้จังที่น่ารักตามปกติเลยไม่อยู่ในสายตา...น่าสงสารชะมัด
แน่นอนว่า...ถึงตอนนี้...อย่าถามผมว่าพี่ ๆ เขาเล่นเพลงอะไรบ้าง จำไม่ได้แล้วครับ
ไม่สิ...ต้องบอกว่าจำชื่อเพลงใหม่ของ GLAY ไม่ได้เลยมากกว่า แต่ร้องได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
...
ก็...ยังคงเป็นพี่ชายของผม ที่มันส์มาก และรั่วมากเหมือนเคย
คนรั่วจะเป็นใครไม่ได้นอกจากเทกโกะ
พี่เทกโกะที่น่ารักน่าชังของผม...พี่เทกโกะที่ตัวจริงดูดีกว่าในรูปถ่าย...พี่เทกโกะที่วันนี้ทำไฮไลท์ผมสีแดงทับทิมตัดกับผมสีดำดังฉัวะ สีสวยชะมัด
พี่เทกโกะที่...แน่นอนว่า...มันต้องลืมเนื้อแหง ๆ อยู่แล้ว...
ไม่เหลือครับ...
Yes, summer day
ตอนขึ้นเพลงมาผมก็...เฮ้ย เก่าไปมั้ยเพ่?...
และมันคงเก่าเกินไป เพราะพี่เทกโกะลืมเนื้อกลางอากาศ...หน้าเครียด...คนดูก็ช่วยกันร้องไป พี่แกก็กลับมาร้องใหม่
ลืมอีก!...คราวนี้ถึงกับกรีดร้อง แล้วหนีไปนั่งฟุบอยู่ข้างกลอง (เป็นท่อนโซโล่พอดี) ก่อนจะฮึดขึ้นมาถอดสูทขว้างทิ้งแล้วกลับมาร้องต่อ
แล้วก็...ลืมเนื้อรอบที่สาม...คราวนี้เอามือปิดหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปเลย
โธ่เอ๊ย...เทกโกะที่น่าสงสาร กลัวโดนพี่ทาคุดุเอาละสิ...
ก็คงจะกลัวจริงละครับ เพราะบรรยากาศดูเครียดไปสามสี่เพลง จนพี่ทาคุเข้ามาเล่นด้วยนั่นแหละ ถึงได้หายเครียดไปได้...เทกโกะเอ๊ย...
ยังมีหน้ามาพูดอีกนะว่า
“ขอโทษด้วยนะที่ผิดพลาดแบบนี้ ที่จริงตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิมาเนี่ยก็ซ้อมมาเป็นร้อย...ไม่สิ เป็นสองร้อยรอบได้ แต่มันก็เหมือนแบบ...ทุกคนคงเคยเป็นใช่มั้ย แบบตอนสอบแล้วเจอคำถามแล้วก็จะ...อ๊า...เรียนมาแล้วแท้ ๆ ง่า...อะไรแบบเนี้ย”
อ้างได้ดี...ข้ออ้างสมเป็นเทกโกะดี...
...
พี่เทกโกะพูดอะไรดี ๆ หลาย ๆ อย่าง ซึ่งผมก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามวันเวลาที่ผ่านไป แต่ที่จำได้...เขาพูดว่า...
“สิบห้าปีแล้ว ที่ทุกคนให้การสนับสนุนมาตลอด เกิดเป็นความรู้สึกอยากขอบคุณ และเลยเกิดเป็นเพลงนี้ขึ้นมา” (เพลงใหม่ ชื่อ Apologize ครับ) “ความรู้สึกขอบคุณนี้เป็นสิ่งที่รู้สึกอยู่เต็มอก แต่ยังไงก็ไม่เคยพูดออกไปตรง ๆ ได้...แต่ถ้าทำได้ก็คงดี พวกเรา...ก็คงถ่ายทอดความรู้สึกนี้ผ่านทางเสียงเพลง แต่ถ้าใครเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา ก็พูดออกไปเถอะครับ พูดออกไปตรง ๆ”
อีกเรื่องนึงก็...
“สิบห้าปีแล้วที่พวกเราสามารถยืนอยู่บนเวทีแบบนี้ได้ ซึ่งทั้งหมดเริ่มจากการพบกันครั้งแรก...ที่จริงเพลงของเราก็พูดถึงการพบเจอกันไว้หลายเพลง อย่าง However ก็ใช่...แต่เพลงที่ทำให้พวกเราได้พบกับทุก ๆ คนก็คือเพลงนี้...Rain”
...
วันนั้น...ถึงจะบอกว่าพี่ทาคุสะดุดตามากก็เถอะ แต่เทกโกะเท่สุดยอด! แล้วก็เซ็กซี่ด้วย...
คือ...ยังไงดี แบบว่าเซ็กซี่ขี้เล่นอะไรงี้...อธิบายยากวุ้ย ก็มีเสน่ห์ตามประสาผู้ชายเต็มตัวคนหนึ่งที่พึงจะงัดเสน่ห์นั่นมายั่วยวนสาว ๆ ให้หลงได้นั่นแหละ
อย่างในเพลง No escape เนี่ย...อย่ายืนส่ายสะโพกดุ๊กดิ๊กแบบนั้นได้มั้ย...คนดูจิ้นกระจายไปไกลแล้ว
ตอนเพลงก่อนจบช่วงแรก...มีช็อตน่ารักนิดหน่อย
แบบว่าพี่ทาคุกับพี่เทกโกะเขาก็ไปจองพื้นที่ซีกซ้ายของเวทีแล้วปล่อยให้ฮิสะจังกับจี้จังไปอยู่อีกด้าน แล้วอยู่ ๆ พี่ทาคุก็ถอดหมวกไปครอบหัวเทกโกะซะงั้น...เออ...น่ารักดี เทกโกะก็ยั้นมาก...แล้วก็เอาหมวกนั่นไปยกให้เซย์จัง มือคีย์บอร์ดอีกที (แปลว่ามันไม่เป็นที่ต้องการใช่ไหม?)
เพลง LET ME BE ซึ้งได้อีก...คงเพราะแปลไว้แล้วเลยรู้สึกซึ้งได้อีก เหมือนน้ำตาจะไหล แต่ก็ไม่ไหลออกมาหรอกนะครับ ไม่ได้มีเรื่องอะไรน่าเศร้าเสียหน่อยนี่นะ
ท่อนสุดท้ายของเพลง LET ME BE มีความหมายว่า “แล้วสักวัน ฉันจะไปมอบเพลงรักนั้นแด่เธอ”
และ GLAY ก็มอบเพลงรักให้กับทุกคนเป็นเพลงสุดท้าย “I`m in love”
...
เพราะว่ามีไลฟ์สองวัน...วันนี้ก็เลยไม่ค่อยอะไรมากเท่าไรนัก
ไม่ได้แนะนำสมาชิก ไม่ได้พูดอะไรกันมากมายด้วย ส่วนตัวผมก็แอบซึ้งแอบอึ้งเป็นระยะ ๆ เท่านั้น เพราะรู้สึกว่ายังมีพรุ่งนี้อีกวันไง
Check point ของวันนี้
...ฮิสะจังผมจุกน่ารักมากมาย
...เทกโกะลืมเนื้อขั้นสุดยอด
...พี่ทาคุแดงเดือด
...จี้จัง...ที่หายไปในมุมมืด แหะ ๆ...
และไอ้นี่...จากเขาคนนั้นเชียวนะ..
edit @ 29 Nov 2009 00:13:21 by HAKURO